တကိုယ္ေကာင္းမဆန္
တကုိယ္သန္မရွဳ
အခက္အခဲေတြ တုိ႔မမွဳ
ညီညြတ္ျခင္းသည္ အင္အားစု
က်သည့္ တာ၀န္ ေက်ပြန္ အခု
ဤသည္ပင္ ရပ္ျပဳ ရြာျပဳ
ဤသည္ပင္ ၿမိဳ႔ျပဳ နယ္ျပဳ
ဤသည္ပင္ တုိင္းျပဳ ျပည္ျပဳ။
ဤသည္ပင္ အမ်ားခ်မ္းသာမွဳ။
ႏုနယ္တဲ့ ကေလးအရြယ္တုန္းက ဆရာသမားက ခ်ေပးလုိ႔ ေနာက္က လုိက္ဆုိခဲ့ရတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ဘာရယ္လုိ႔ အဓိပၸါယ္ ေလးေလးနက္နက္ မသိခဲ့ပါဘူး။ ရင့္က်က္တဲ့ အရြယ္ ေရာက္လာေတာ့ ‘ညီညြတ္တယ္ ဆုိတာ ဘာလဲ’ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ေမးၾကည့္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက ‘ သမဂၢါနံ တေပါ သုေခါ - ညီညြတ္သူတုိ႔ရဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္(အက်င့္) သည္ ခ်မ္းသာေၾကာင္း’ လို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ အဲလုိဆုိရင္ ေလာကမွာ ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ ညီညြတ္ရမယ္၊ ညီညြတ္မွ ခ်မ္းသာမယ္။ မညီညြတ္ရင္ ဆင္းရဲမယ္လုိ႔ အေျဖထြက္ပါတယ္။
ညီညြတ္တယ္ ဆုိရာမွာ ကိုယ္ ညီညြတ္မွဳ ( ကာယသာမဂၢီ) စိတ္ညီညြတ္မွဳ (စိတၱသာမဂၢီ) လုိ႔ ဆုိၿပီး ၂ မ်ိဳး ရွိပါတယ္၊ အဲသည္ ႏွစ္မ်ိဳးမွာ စိတ္ညီညြတ္မွဳ က ပုိ အေရးၾကီးပါတယ္။ စိတ္ထားေတြ ညီညြတ္မွဳ မရွိရင္ မခ်မ္းသာႏုိင္ပါဘူး။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး လက္ဆြြဲႏုတ္ဆက္ေနရုံ၊ စားပြဲတစ္၀ိုင္းတည္းမွာ အတူတကြ ထုိင္ေနတာကုိ ၾကည့္ရုံနဲ႔ ညီညြတ္တယ္ ေျပာလုိ႔ မရပါဘူး။ လူခ်င္း တစ္ေနရာတည္း ေနၾကေပမယ့္ စိတ္ထဲက တင္းေနၾကတာမ်ိဳး၊ တစ္၀ုိင္းတည္း ထုိင္စကားေျပာေနၾကေပမယ့္ အတြင္းမွာေတာ့ ၾကိတ္ဆဲေနတတ္တာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ လက္အုပ္ခ်ီတုိင္း ခ်စ္လြန္လြန္း ရုိေသလြန္လြန္းလုိ႔ ေျပာလို႔ရမယ္ မထင္ပါဘူး။ မတတ္သာလုိ႔ တာ၀န္၀တၱရားအရ လုပ္ေနတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ စိတ္ခ်င္း ညီညြတ္မွသာ အတူတကြလုပ္ေဆာင္ၾကတဲ့ လုပ္ငန္းတုိင္းမွာ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ဟန္ေဆာင္ အျပဳအမူ ၊ ဟန္ေဆာင္ အေျပာအဆုိေတြဟာ ညီညြတ္မွဳရွိသေယာင္ ဟန္ေဆာင္ထားတဲ့ မာယာပါ။ ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္ ဆုိတာ ခံစားဘူးသူတုိင္း သိႏုိင္ပါတယ္။
အမ်ားအက်ိဳး ကုိ ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ ပရဟိတ အသင္းမွာပဲ ျဖစ္ေစ၊ မိသားစု အတြင္းမွာပဲျဖစ္ေစ၊ တစ္အိမ္ထဲ၊ တစ္ေက်ာင္းထဲ၊ တစ္တုိက္ထဲမွာပဲ ျဖစ္ေစ၊ ေနာက္ဆုံး တစ္တုိင္းျပည္လုံးမွာပဲ ျဖစ္ေစ စိတ္ထားေတြ ညီညြတ္ေနၾကရင္ ခ်မ္းသာၾကမွာပါ။ ကိုယ္ ႏုတ္ စိတ္ သုံးပါးလုံး ညီညြတ္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္ အလြန္ တံခြန္နဲ႔ ကုကၠားဆုိသလုိေပါ့၊
အသင္းအဖြဲေတြ၊ မိသားစုေတြ၊ တစ္အိမ္တည္း အတူေနတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ တစ္ေက်ာင္းထဲ အတူေနတဲ့ ရဟန္းသံဃာ သူငယ္ခ်င္းေတြအၾကားမွာ ဘာေၾကာင့္ မၾကာခဏ အကြဲအၿပဲ ဇာတ္လမ္းေတြ ၾကားေနရတာလဲ ဆုိတာ စဥ္းစားဘူးပါတယ္။ အေျဖက ေတာ့ ညီမွ်ျခင္းေတြ မရွိလုိ႔ပါ။ ညီမွ်မွ ညီညြတ္ပါတယ္။ ညီေအာင္ ညွိယူရပါတယ္။ ညီေအာင္ ညွိယူတတ္တဲ့ စိတ္ထားးဟာ အင္မတန္မြန္ျမတ္တဲ့ ကုိယ္ခ်င္းစာတရား၊ ေမတၱာတရားပါ။ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ားဟာ ကိုယ္ အားထုတ္ရွာေဖြထားတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမွဳကုိေတာင္မွ ပတိၱဒါနအျဖစ္ သူမ်ားကုိ မွ်ေ၀ေပးတတ္ၾကေသးတာပဲ။ မိမိနဲ႔ အတူေနဘက္၊ အလုပ္လုပ္ဘက္ေတြကုိ ဘာလုိ႔ ညီမွ်တဲ့ အခြင့္ေရး မေပးတတ္ၾကတာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ေတြးၾကည့္ေတာ့ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္ရာမွာ ကုိယ္က်ိဳးၾကည့္ အတၱကုိ ေရွ႔တန္းတင္ေနၾကလုိ႔ဆုိတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ အမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္တယ္ ဆုိတာ အမ်ားစိတ္ခ်မ္းသာဘုိ႔ပါ၊ ငါတစ္ေယာက္တည္း ခ်မ္းသာဘုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားစိတ္ခ်မ္းသာမွ ရည္ရြယ္ခ်က္ျပည့္ပါတယ္၊ ငါတစ္ေယာက္တည္း ခ်မ္းသာရုံနဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ မျပည့္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီငါလည္း ၾကာၾကာ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ မထင္ပါဘူး။
အသင္းအဖြဲ႔ေတြမွာ ‘ငါသာ ထင္ေပၚေစ’ “ ငါသာ မ်က္ႏွာရေစ’ ‘ငါသာ ခ်မ္းသာေစ’ ဆုိတဲ့ အေတြး၊ သာသနာေလာကမွာလည္း ‘ ငါ့ကုိသာ အရုိ အေသ အေလးျမတ္ျပဳေစ’ ‘ ငါ့ကုိသာ လူသိမ်ားေစ’ ‘ ငါသာ ထင္ေပၚေစ’ ‘ငါ့ကုိသာ အထင္ၾကီးေစ’ ‘ငါ့ကုိသာ လွဴဒါန္းေစ’ စတဲ့ အေတြးေတြဟာ အစြန္းထြက္တဲ့ မညီမွ်တဲ့ အေတြးေတြလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါဟာ ေလာဘ အတၱ စတဲ့ အကုသုိလ္ အပင္ကေန သီးလာတဲ့ အကုသုိလ္အဆိပ္သီးေတြပါ။ အဲလုိ မညီမွ်တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြရွိေနသမွ် ညီညြတ္မွဳေတြ ေ၀းေနမွာပါ။ ညီညြတ္မွဳေတြ ေ၀းေနသမွ် ေလာကီခ်မ္းသာ ေလာကုတၱရာခ်မ္းသာဆုိတာ ဆုေတာင္းေနရုံ၊ စကားလုံးေလးေတြ အျဖစ္ နဲ႔ စာအုပ္ထဲမွာပဲ ပုန္းေနရုံမွ်ပါပဲ၊ ခ်မ္းသာမွဳကုိ တကယ္လက္ေတြ႔ ခံစားရမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။
အမ်ားနဲ႔ ေနထုိင္တဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳးထက္ ညီညြတ္မွဳကုိ ေရွးရွဳၿပီး အမ်ားနဲ႔ share လုပ္တတ္တဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳး ထားႏိုင္ဘုိ႔က ပုိခက္ပါတယ္။ အႀကိဳက္တူ အစြမ္းတူတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ တန္းတူ ညီမွ်ေသာ အခြင့္အေရးကုိ ေပးတတ္တာဟာ သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ့ စိတ္ထားပါ။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးအၾကားမွာ ေမတၱာဓာတ္လႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ အတြက္ ေအးခ်မ္းပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တုိင္ကလည္း ‘ ယာ၀ကီ၀ဥၥ ဘိကၡေ၀ ဘိကၡဴ အဘိဏွံ သႏၷိပါတာ သႏၷိပါတဗဟုလာ ဘ၀ိႆႏ ၱိ၊ ၀ုဒၶိေယ၀ ဘိကၡေ၀ ဘိကၡဴနံ ပါဋိကခၤါ၊ ေနာ ပရိဟာနိ’ အခ်င္းခ်င္း အၿမဲမျပတ္ စည္းေ၀းတုိင္ပင္ ညွိႏွိဳင္းမွဳျပဳတာဟာ တုိးတက္ႀကီးပြါးေၾကာင္း ျဖစ္တယ္- လုိ႔ ေဟာၾကားထားပါတယ္။ အဲလုိ ညီမွ်တဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ ညွိႏွိဳင္းတုိင္ပင္ စည္းေ၀းမွဳ မျပဳႏုိင္ၾကလုိ႔ အခ်င္းခ်င္း စိတ္၀မ္းကြဲသြားၾကတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ လက္ခ်ိဳးေရလုိ႔ မရေအာင္ကုိ မ်ားပါတယ္။
မိမိတုိ႔ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာသမားတစ္ပါး ဆုံးမဘူးတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေလးတစ္ခု ရွိပါတယ္။ ‘အမ်ားနဲ႔ ငါ၊ ယွဥ္ေသာခါ၊ အမ်ားအႀကိဳက္ ျဖစ္ေစမည္’တဲ့။ အင္မတန္ အတုယူစရာေကာင္းတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း စိတ္ထားေလးပါ။ ငါ့အလို ငါ့အႀကိဳက္သာ ျဖစ္ေစရမယ္ ဆုိရင္ အားလုံး ဆင္းရဲကုန္မွာပါ။ အမ်ားနဲ႔ ယွဥ္လာတဲ့ ကိစၥမွန္သမွ်ကို အမ်ားအႀကိဳက္ ျဖစ္ေစတာဟာ ညီညြတ္ေၾကာင္း ခ်မ္းသာေၾကာင္းပါ။
ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ိဳးအမ်ားစုဟာ အသိဥာဏ္ပညာ ရင့္က်က္လာတဲ့နဲ႔အမ်ွ အလုပ္ႏွစ္ခု လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္၊ ေလာကီႀကီးပြါးတုိးတက္ေရးနဲ႔ ေလာကုတၱရာႀကီးပြါးတုိးတက္ေရးပါပဲ။ ေလာကုတၱရာႀကီးပြါးတုိးတက္ေရးဆုိတာကလည္း ယခုေခတ္ေျပာေနၾကတဲ့ သာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီး စည္ပင္ ျပန္႔ပြါး ထြန္းကားေရးပါပဲ။ ေလာကီတုိးတက္ႀကီးပြါးေရးလုပ္ရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အကုသုိလ္ျဖစ္စရာ အာရုံေတြ ပတ္၀န္းက်င္ေတြ ၿခံရံထားတာမုိ႔ ေလာဘ ေဒါသေတြ အတၱ မာနေတြ မနာလုိမွဳေတြ ျဖစ္ၾကတာ မဆန္းပါဘူး။ ပစၥည္း ဥစၥာရွာေဖြၾကတဲ့သူေတြရဲ႔ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘ၀မွာ ျဖစ္ေပၚလာတတ္တဲ့ စား ၀တ္ ေနေရး က်န္းမာေရး စတဲ့ အခက္အခဲေတြကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္ဘုိ႔ပါ။
ေလာကုတၱရာတုိးတက္ႀကီးပြါးေရးဆုိတာက အဲဒါေတြရဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမွဳကုိ ရွာၾကတာပါ။ ပုိက္ဆံရွာတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ နာမည္ေၾကာ္ၾကားမွဳကုိ ရွာတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကုသုိလ္ရွာတဲ့ ေနရာမွာ အဲလုိ ေလာကီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေရာေထြးသြားၿပီဆုိရင္ ကုသုိလ္ျဖစ္ဘုိ႔အခြင့္အလမ္းေတြ ဆုံးရွံဳးသြားတတ္ပါတယ္။ ပန္းတုိင္နဲ႔ လမ္း လြဲသြားပါၿပီ။ ကုသိုလ္ရွာရင္ ကုသုိလ္ရေနဘုိ႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ကုသိုလ္ရဲ့ ဆန္႔က်က္ဘက္ အကုသုိလ္ေတြသာ ရေနမယ္ဆုိရင္ ‘ျဖဴခ်င္လုိ႔ ဖြပ္ခါမွ ပုိညစ္’ ဆုိသလုိ အင္မတန္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းပါတယ္။
အမ်ားနဲ႔ လုပ္ငန္းလုပ္ၾကတဲ့ ေနရာမွာ ‘ဆြမ္းဆန္ထဲ ၾကက္ေခ်းေရာ’ ဆုိသလုိ အတၱေရွ႔တန္းတင္ ကုိယ္က်ိဳးၾကည့္တတ္သူေတြကလည္း အနည္းနဲ႔ အမ်ားဆုိသလုိ ပါလာတတ္တာကလည္း ထုံးစံပါ။ အဆုိပါ လူစားမ်ိဳးေတြဟာ လူသားအဖြဲ႔အစည္းမွာတင္ ရွိတာမဟုတ္ပါဘူး။ သာသနာအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိလူမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ အမ်ားတကာ စိတ္ဆင္းရဲရတတ္ပါတယ္၊ အဲလုိလူမ်ိဳးေတြဟာ ပရိသတ္ၾကားမွာ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ့ အၾကားမွာ အကုသုိလ္ ဖုန္မွံဳေတြကုိ ႀကဲခ်တတ္တဲ့ သူေတြလုိ႔ ဆုိရမွာပါ။
‘ေသေအာင္ လုပ္ရမယ့္ေနရာ၊ ပင္ပန္းရမယ့္ ေနရာဆုိရင္ တပည့္ေတာ္တုိ႔ခ်ည္းပဲ၊ အခန္႔သား စားရေသာက္ရမယ့္ေနရာ၊ ေပၚလြင္မယ့္ ေနရာဆုိရင္ သူတုိ႔ခ်ည္းပဲ၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔ကုိ သတိရေဖာ္ေတာင္မရဘူး၊ အလကား ႏွမ္းျဖဴးေတြ’ ရင္းႏွီးတဲ့ ဒကာမ ေလး တစ္ေယာက္က ေလွ်ာက္ဘူးတဲ့ စကားပါ။
‘ဦးဇင္းရာ၊ ပရိသတ္မ်ားတဲ့ အခ်ိန္၊ ခ်မ္းသာသူေတြမ်ားတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ အား အား ၊ မအားအား သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ တရားေဟာတယ္၊ ပရိတ္သတ္ေလး ေခ်ာက္တီးေခ်ာက္ခ်က္ ရွိတဲ့ အခါမ်ိဳးက်မွ တပည့္ေတာ္ကုိ ေဟာခုိင္းတယ္၊ အဲဒါမ်ိဳးေတြ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားလာေတာ့ တပည့္ေတာ္ကုိ မေနေစခ်င္လုိ႔ အႏုနည္းနဲ႔ ပ ထုတ္ေနတာပဲ လို႔ ေအာက္ေမ့တယ္၊ အဲလုိပဲ ခံစားရတယ္၊ အခု တပည့္ေတာ္ အဲသည္ေနရာကုိ မျပန္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အၿပီးထြက္လာခဲ့တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ေနစရာလည္း မရွိဘူး၊ ရြာျပန္ၿပီး လူ၀တ္လဲခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္ေနတယ္’။
ထင္ရွားတဲ့ ဘာသာေရးအဖြဲ႔အစည္းဌာနတစ္ခုမွာ အစြမ္းေတြရွိေနပါလ်က္နဲ႔ ေနရာေပးမခံရလုိ႔ စိတ္ပ်က္ေနရွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးရဲ့ ရင္ဖြင့္သံပါ။ ပညာေရးေကာ စိတ္ေနစိတ္ထားပါ ေကာင္းတဲ့သူမုိ႔ ေျပာတဲ့အတုိင္း တကယ္လုပ္သြားရင္ သာသနာေတာ္အတြက္ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ သာသနာျပဳ ရဟန္းတစ္ပါး ဆုံးရွံဳးသြားမွာကုိ ႏွေျမာမိပါတယ္။
အဆုိပါ ျဖစ္ရပ္ေတြဟာ မညီမွ်မွဳကေန ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ မညီညြတ္မွဳေတြပါ။ မိမိတုိ႔တစ္ေတြ သူမ်ားအေပၚမွာ ညီမွ်တဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ ေမတၱာစိတ္ထားေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ထားဘူးခဲ့ၾကၿပီလဲ ဆိုတာ အားမနာတမ္း ေ၀ဘန္ဆန္းစစ္ဘုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ တစ္ဦးနဲ႕႔ တစ္ဦး ေမတၱာကူးမွလည္း ညီညြတ္မွဳဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ‘ ညီညြတ္ေရးနဲ႔ အသက္ရွည္ရွည္ ခင္ခင္မင္မင္ လက္ရည္တျပင္တည္း ေရွးကေတာ့ ပုိခ်စ္ၾကတယ္’ လုိ႔ နန္းေတာ္ေရွ႔ ဆရာတင္ က လည္း ညီညြတ္မွဳဟာ ေမတၱာတရားအေျခခံေၾကာင္းကုိ အနုပညာနဲ႔ ပညာေပးခဲ့ဘူးပါတယ္။
ညီမွ်ျခင္းေတြ ရွိေနရင္ေတာ့ ညီညြတ္ျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္း ဆုိတဲ့ အက်ိဳး ရလဒ္ေတြ ခံစားရမွာပါ။ညီမွ်ျခင္းေတြ မရွိသေရြ႔ေတာ့ ညီညြတ္ဘုိ႔အေရး ေ၀းေနၾကအုံးမွာပါ။ ညီညြတ္မွဳ မရွိရင္ ၾကီးပြါးခ်မ္းသာေရး လည္း ေ၀းေနအုံးမွာ- ျဖစ္တာေၾကာင့္ ရပ္ရြာအေရး တုိင္းျပည္အေရး လူမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ အေရး စတဲ့ ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြကုိ ေဆာင္ရြက္ရာမွာ ညီမွ်တဲ့ ေမတၱာစိတ္နဲ႔ အတူတကြ လုပ္ေဆာင္ၾကဘုိ႔ အင္မတန္မွ အေရးႀကီးေၾကာင္းကုိ ေတြးမိျမင္မိ သေလာက္ မွ်ေ၀လုိက္ရပါတယ္။
0 comments:
Post a Comment