ေရၾကည္ခ်မ္းျမ

နာဂစ္ေျမဇာပင္ ကေလးေတြရဲ့ရြာကုိ သူ ဘယ္လုိေရာက္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ရြာဆုိေပမယ့္ ေခ်ာင္းရုိးေဘးမွာ တဲသာသာ အိမ္ေလးအနည္းငယ္သာ ရွိတာပါ။ ရြာတန္းရွည္ေလးေပါ့။ အိမ္ေျပာင္းရင္ ေလွတစ္စီးတုိက္ပဲ ရွိတယ္လို႔ သူတုိ႔ဆီမွာ ေျပာၾကတာပဲ။ ခရီးကလည္း ရန္ကုန္ က ေန ေမာ္လၿမိဳင္ကၽြန္း။ ေမာ္လၿမိဳင္ကၽြန္းျမိဳ႔ကေန တဆင့္ ၃ နာရီသာသာေလာက္ စက္ေလွထပ္စီးမွ ေရာက္ရတဲ့ အဲသည္ ကေလးေတြရဲ့ရြာကုိ သူ မထင္မွတ္ပဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သြားၾကတဲ့အထဲမွာ သူက အသက္အငယ္ဆုံး။ ရြာမွာေနစဥ္အတြင္း သက္တူရြယ္တူေတြနဲ႔ေရာ လူႀကီးေတြနဲ႔ေရာ ခင္မင္ရင္းႏွီးဘုိ႔ ၀န္ေလးတတ္တဲ့ သူ႔အဘုိ႔ေတာ့ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ တကယ့္ေဘာ္ဒါေကာင္းေတြေပါ့။ လူႀကီးေတြဆုိတာက သူတုိ႔ထဲမွာ အသက္ႀကီးဆုံးသူငယ္ခ်င္းနဲ႔သာ စကားေျပာတာ။ သူ႔ကုိေတာ့ ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ ရွိတယ္လုိ႔ေတာင္ ထင္တာမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ရမယ္ေလ။
ဟုိက တရားျပ တရာစစ္ ဓမၼကထိက ကိုယ္ေတာ္။ သူက အလကား သက္သက္ အလည္လုိက္သြားတဲ့သူ။ ဘယ္တူပါ့မလဲ။ သက္တူရြယ္တူ အပ်ိဳ လူပ်ိဳေလးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနရေအာင္ကလည္း ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာစရာျဖစ္မွာစိုးလုိ႔ မေနရဲ။ အဲသည္တုန္းက ဘာမွ မဟုတ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အရာရာ ဂရုစိုက္အားလြန္းၿပီး ေၾကာက္ေနတတ္ခဲ့ပါလားလုိ႔ ခုျပန္ေတြးေတာ့ မေက်မနပ္ေတာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ ျမင္ေနရတာက ေရေတြ၊ ဘာခ်က္ခ်က္ စားပြဲေပၚေရာက္လာတာက ငါးဟင္းေတြခ်ည္း။ စားရတဲ့ ဆန္က ခပ္ေစးေစး။ ေနရတာက တဲသာသာေက်ာင္း၊ ခ်ိဳးရတာက ျမစ္ေရ။ ေရးခ်ိဳးတာေတာင္ ဒီေရတက္ၿပီး ျပန္အက်အခ်ိန္ေလးမွာ ဖမ္းခ်ိဳးရတာ။ ေရးမကူးတတ္လုိ႔ ကမ္းစပ္မွာ ဖလားနဲ႔ခပ္ခ်ိဳးေနတဲ့ သူ႔ကုိ ၾကည့္ၿပီး ေရခ်ိဳးေနတဲ့ မိန္းမပ်ိဳေတြက တအံ့တၾသနဲ႔ ၿပံဳးစိစိ လုပ္ေနၾကတာကုိ ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္။ ေသာက္ရေတာ့လည္း မထူးပါဘူး ဒီ ျမစ္ေရပဲ။ အဲဒီေသာက္တဲ့ေရေတာင္ ဒီေရတက္ခ်ိန္မွာ ခပ္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေရဆုိတာ ပင္လယ္ေရမုိ႔ ငန္တယ္။ ဒီေရျပန္အက် ေရခ်ိဳက်န္တဲ့ အခ်ိန္ကုိ ဖမ္းပီး ေလွေတြနဲ႔ ေသာက္ေရကုိ ခပ္ၾကရတာ။ အညာသား သူ႔အတြက္ေတာ့ ဗဟုသုတေလးေတြေပါ့.။ ဘယ္ေနရာမွလည္း ထူးေထြသြားစရာမရွိ။ ရြာထဲသြားျပန္ေတာ့လည္း ေခ်ာင္းတံတားတဲ့။ အေတာ္ကူးရခက္တယ္။ ၀ါးလုံးႀကီးႀကီးတစ္လုံးကုိ ကိုင္းညြတ္ထားၿပီး ေဘးမွာ ကုိင္စရာ၀ါးေလးေတြေထာင္ ထားတာ။ ေျခေထာက္ နင္းရတဲ့ ေနရာက ၀ါးလုံးတစ္လုံးစာ ရွိတာမုိ္႔ ေတာ္ေတာ္ ဂရုစုိက္ ကူးရတယ္။ ဟန္ခ်က္ မညီရင္ေတာ့ ေခ်ာ္က်ၿပီသာမွတ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေက်ာင္းေလးထဲမွာပဲ ကုပ္ေနရတယ္။ ဒီၾကားထဲ မုိးရြာရင္ ေက်ာင္းေအာက္္ကုိ မဆင္းရဲဘူး။ မျဖစ္မေန ဆင္းရတဲ့ အခါမ်ိဳးေတာင္မွ ေျခဆယ္လွမ္းေလာက္လွမ္းလုိက္တာနဲ႔ ေျခာက္ေထာက္က အေလးခ်ိန္ေတာ္ေတာ္တုိးေနၿပီမွတ္။ ရြံေစးေတြ အထပ္လုိက္ စီးတဲ့ဖိနပ္ကုိ ကပ္တာေလ။ အဲသည္လုိ ေနရာမ်ိဳးမွာ ၾကာၾကာမေနခ်င္တာ မဆန္းပါဘူး။ အဲသည္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေဘာ္ဒါရွာတဲ့အခါမွာ ၂တန္း ၃တန္းအရြယ္ ေက်ာင္းကုိ မၾကာခန လာၾကတဲ့ ကေလးငယ္ ၂ ေယာက္ကုိ ဇြတ္ေရာ အတင္းပါ ေဘာ္ဒါလုပ္လုိက္ရတယ္။ သူတုိ႔ မခင္ ခင္ခ်င္ေအာင္ ႀကိဳးစားလုိက္တာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေဘာ္ဒါေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီအခါက စလုိ႔ သူလည္း မေပ်ာ္ေပမယ့္ အပ်င္းေတာ့ ေျပပါတယ္။ ညေနတုိင္း ကေလး၂ေယာက္ကုိ လက္စြဲၿပီး လယ္ကြင္းေတြထဲ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ သြားရင္းလာရင္း ရီစရာေျပာၾက၊ စၾက ေနာက္က်နဲ႔ေပါ့။ သူက ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ကေလးေတြနဲ႔သာ ေပါင္းေလ့ရွိတယ္။ အဲလုိေပါင္းရတာကုိ အျပစ္ကင္းတယ္လုိ႔လည္း ယူဆတယ္။ ကေလးဆုိတာက ျဖဴစင္ရုိးသားတဲ့ ႏွလုံးသား အျပည့္ရွိၾကလုိ႔ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚထုိင္ပီး ကေလးေတြကုိ သီခ်င္းညာဆုိခုိင္းတယ္။ ညာဆုိခို္င္းတယ္ ဆုိေပမယ့္ သူတုိ႔ကလည္း အလည္ေလးေတြ။ ကိုယ့္ျပန္ဆုိခုိင္းခ်င္ရင္ ဆုိခုိင္းေနတတ္တယ္။ ‘သမီးတုိ႔ အလွည့္ၿပီးၿပီေလ’ တဲ့။ သူတုိ႔လည္း ရင္ႏွီးလြန္းလုိ႔သာ အဲဒီစကား ေျပာတာ မ်က္ႏွာကေတာ့ မ၀ံ့မရဲပါ။ ငါတုိ႔ကုိ အေငါက္ခံရမလား ဆုိတဲ့ မ်က္လုံးေလးေတြနဲ႔။ သူကလည္း ဆုိလုိ႔မျဖစ္၊ သင့္လည္း မသင့္ေတာ္သမုိ႔ လူႀကီးပီပီ ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ လုပ္လုိက္တာပါပဲ။ သူတုိ႔ ဘာတတ္ႏုိင္တာမွတ္လုိ႔။ ညစ္တာ၊ အႏုိင္က်င့္တာေလ။ ဒါေၾကာင့္ လူဟာ သံပရာသီးလုိပဲ ႀကီးေလ ခ်ည္ေလလုိ႔ ဆုိၾကတာေနမွာ။ ‘လူေတြအေၾကာင္း သိေလေလ ေခြးကေလးေတြကုိ ပုိခ်စ္ေလေလ’ တဲ့။ ခုလည္း ‘လူႀကီးေတြအေၾကာင္း သိေလေလ သံပုရာရည္ မေသာက္ခ်င္ ေလေလ’ လုိ႔ေတာင္ ေျပာင္းေရးသင့္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အခ်ိန္တန္ေတာ့ အိမ္ျပန္ႏုတ္ဆက္စကား ဆုိရမယ့္ အခ်ိန္ကုိ ေရာက္လာတယ္ ဆုိပါေတာ့။ ေ၀လီေ၀လင္း မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ လုိက္ပုိ႔မယ့္စက္ေလွေပၚကေန အားလုံးကုိလက္ျပႏုတ္ဆက္ ကသုက္ကယက္ပဲ ျပန္ခဲ့ရတယ္။ ေအာ္ ေတြးၾကည့္လုိက္ေတာ့ နာဂစ္ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ မဆုံေတြၾကခဲ့တာ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိခဲ့ပါၿပီေကာ။

ဒီႏွစ္ (28.05.2010) မွာ က်င္းပမယ့္ Wesak day အတြက္ တာ၀န္က်လာတဲ့ ေခါင္းစဥ္က ‘ဘုရားေမြးေန႔ တုိ႔မေမ့’ တဲ့။ ဖိတ္စာထဲ ေၾကျငာထားတာေတာ့ ဗုဒၶေန႔ အထူးတရားပြဲဆုိပဲ။ ဘုရားရွင္ရဲ့ တရားဆုိတာ ဘယ္အခ်ိန္ေဟာေဟာ ဘယ္ေနရာေဟာေဟာ ထူးျခားၿပီးသားပါ။ ထူးျခားဆုိ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ ကိုယ္တုိင္ သိၿပီးမွ ေဟာထားတာကုိး။ ကိုယ့္အယူအဆ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကုိ ဘုရားတရားေယာင္ေယာင္ ေတာင္ေဟာ ေျမာက္ေဟာ လုပ္ရင္ေတာ့ ထူး မထူး ေျပာတတ္ေပဘူး။ အထူးတရားပြဲဆုိတဲ့ စကားလုံးကလည္း ျမန္မာျပည္က တစ္ေယာက္ေယာက္က လက္ေဆာ့ လုိက္တာနဲ႔ တူပါရဲ့။ ကုိယ္က ဗဟုသုတနည္းလြန္းလုိ႔လားေတာ့ မသိဘူး။ ဘယ္ဓမၼကထိက ကမွ ဒီအထူးတရားဆုိတဲ့ စကားလုံးကုိ အေသအခ်ာ မရွင္းဘူး။ လူေတြခင္းေပးတဲ့ လမ္းအတုိင္း မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ မ်က္စိမွိတ္ ေလွ်ာက္သြားၾကပုံေပၚပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ‘ဒကာ ဒကာမေတြရဲ့ အလုိကိုလည္း လုိက္ေပးအုံးမွ လူေတြက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ လာခ်င္ၾကတာ ဘုရား’ ဆုိတဲ့ ဒကာမႀကီးတစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္တဲ့အသံကို ကို္ယ္တုိင္ နားနဲ႕ ဆတ္ဆတ္ ၾကားခဲ့ဘူးတာ။ ဒကာမႀကီးရဲ့ ေလွ်ာက္သံၾကားရေတာ့ ကာတြန္းေလးတစ္ခုကုိ သြား သတိရမိတယ္။ အမူးသမားတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္လာၿပီး ဘုန္းႀကီးကုိေလွ်ာက္တယ္။ ‘အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ အရက္လွဴခ်င္လုိ႔ ဘုရား’တဲ့။ ဘုန္းႀကီးက ‘ ဟ ဒကာ…ၾကည့္လုပ္အုံး..ခုတေလာ အရက္ေတြ သိပ္ေစ်းႀကီးတယ္ေနာ္ .. မင္း လွဴႏုိ္င္ပါ့မလား’ တဲ့။ အဲလုိ ဒကာနဲ႕ ဘုန္းႀကီးလုိမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္း အညမည သဟဇာတ ပစၥည္းတပ္ၿပီး ေပါင္းဖက္မိသြားရင္ ေလာကႀကီး ခက္ရေခ်ရဲ့။ အလုိလုိက္ အလုိလုိက္နဲ႕ လြယ္တာမွတ္လုိ႔ေနာ္။

တာ၀န္က်ထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကုိ အိပ္္ယာေပၚ မ်က္စိမွိတ္ အသံတိတ္ ရြတ္ဆုိၾကည့္ရင္း အေတြးနယ္ လြန္ေနမိတယ္။ တုိ႔မေမ့ ဆုိေတာ့ ေမ့ေနၾကလြန္းလုိ႔ ေသခ်ာအားတင္းၿပီး တုိ႔မေမ့ တုိ႔မေမ့ နဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ရြတ္ေနၾကသလုိလုိ။ ဒါမွ မဟုတ္ ဘယ္သူေတြေမ့ေမ့ တုိ႔မေမ့ဘူး ဆုိတဲ့ သေဘာလုိလုိ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့အခါ ‘မေၾကာက္ဘူးကြ’ ေအာ္ခ်ရင္ အမွန္တကယ္ေတာ့ ေၾကာက္လြန္းလုိ႔ အားတင္းလုိက္ရတာဆုိတာ ႀကီးလာေတာ့ သိလာတာပါပဲ။ အင္း အဲလုိမ်ားျဖစ္ေနမလားေပါ့။

တကယ္ေတာ့ ဘုရားေမြးေန႔ ဆုိတာ အမ်ားသတ္မွတ္တဲ့ ရက္တစ္ရက္သာမုိ႔ သမၼဳတိသစၥာ ရွဳေထာင့္က ၾကည့္ရင္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္ ယေန႔ ဘယ္သိပၸံပညာရွင္မွ မေဖာ္ထုတ္ႏုိင္တဲ့ ပရမတၴသစၥာဆုိတဲ့ ေနာက္ဆုံး တကယ္ရွိအမွန္တရားကုိ ေဖာ္ထုတ္ ေဟာၾကားသြားတဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ မဟာလူးသားရဲ့ေမြးေန႔ ဆုိတဲ့ အျမင္နဲ႔ ၾကည့္လုိက္ ေတြးမိလုိက္ရင္ နဖူးေပၚလက္တင္ လက္အုပ္အႀကိမ္ႀကမ္ ခ်ီမိပါေတာ့တယ္။ ၾကည္ညိဳေလးစား အတုယူ အားက်စရာေတြ မ်ားမွ မ်ားေပါ့။

ဘုရားေမြးေန႔ က်င္းပၾကတဲ့ သူေတြအေနနဲ႔ ဘုရားရဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြ မိမိတုိ႔ ႏွလုံးသားထဲမွာ စိမ့္၀င္ေနၾကဘုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ဆိုတာ ဘုရားအျဖစ္ေရာက္ၿပီးမွ စိတ္ဓာတ္တင္ မဆုိလုိပါဘူး။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္သုေမဓာရွင္ရေသ့ဘ၀ ကေနစၿပီး ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းတုိင္ေအာင္ ျဖတ္သန္းလာတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကုိ ဆုိလုိတာပါ။ ဘုရားအေလာင္းဟာ ေလးအသေခ်ၤနဲ႔ ကမ ၻာတစ္သိန္း အခ်ိန္ေတြကုိ အမွန္တရား ျမတ္ႏုိးတဲ့စိတ္ဓာတ္၊ အမ်ားအက်ိဳးကုိ အနစ္နာခံ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့သူပါ။ ဘုရားေမြးေန႔ တို႔မေမ့ ဆုိၿပီးအေပၚယံ ပညတ္တရားေတြနဲ႔သာ မက်င္းပသင့္ပါဘူး။ ဘုရားရဲ့ ျဖတ္သန္းလာတဲ့ စိတ္ေန စိတ္ထားေတြကုိၾကည္ညိဳၿပီး အတုယူ စံနမူနာထား လုိက္နာက်င့္သုံး ေဆာင္ရြက္ၾကမယ္ဆုိတဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြနဲ႔ပါ က်င္းပသင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ဘုရားေမြးေန႔ပြဲ က်င္းပရတာ အင္မတန္မွ အဓိပၸါယ္ အႏွစ္သာရ ရွိပါတယ္။

အမွန္တရားထြန္းကားမွဳနဲ႔ ပရဟိတစိတ္ဆုိတာ ေၾကာင္းက်ိဳး ဆက္သြယ္မွဳ ရွိတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ အမွန္တရားကုိ ေျပာဆုိ ေဖာ္ထုတ္ဘုိ႔ဆုိတာ အမွန္တရား မထြန္းကားတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ အနစ္နာခံလိုတဲ့ ပရဟိတစိတ္မ်ိဳး မရွိပဲ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ မွန္ေပမယ့္ ေရငုံႏုတ္ပိတ္ ေနရတဲ့ဘ၀မ်ိဳးဟာ ပရဟိတစိတ္နည္းပါးလြန္းလုိ႔ပဲ လုိ႔ ေ၀ဘန္သုံးသပ္ရမွာပါ။ ဘုရားရွင္ဟာ ပရဟိတေဆာင္ရြက္လုိလုိ႔သာ ပါရမီေတာ္ေတြကုိ ခက္ခဲ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ျဖည့္က်င့္ခဲ့တာပါ။ အတၱဟိတ အတြက္သက္သက္ဆုိရင္ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္ေျခေတာ္ရင္းမွာတင္ ကိစၥၿပီး ပြဲျပတ္ေနပါၿပီ။

မိမိတုိ႔တစ္ေတြ ပရဟိတစိတ္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ။ ဘယ္ေလာက္လုပ္ၿပီးၿပီလဲ ဆုိတာ ဒီေန႔ ေ၀ဘန္သုံးသပ္ ဆုံးျဖတ္ရမွာပါ။ ကိုယ္က်ိဳးကုိ ေရွ႔တန္းတင္ခ်င္စိတ္၊ အမွန္တရားကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳခ်င္စိတ္ေတြ မ်ားေနရင္ ကုိယ္ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဘုရားေလာင္းစိတ္ဓာတ္ မကူးေသးဘူးဆုိတာ ရဲရဲရင့္ရင့္ သုံးသပ္ရဲရမယ္။ အဲလုိစိတ္ဓာတ္ရွိသူေတြ မ်ားလာတာနဲ႕အမွ် ယေန႔ လူေတြေအာ္ေအာ္ေနၾကတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိတာဟာ ေ၀းေနၾကအုံးမွာပါ။ ယေန႔ လူသားေတြ ငတ္မြတ္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထုိင္ေရးဆုိတဲ့ ဆုလာဘ္ဟာ ဘုရားေလာင္းစိတ္ဓာတ္ဆုိတဲ့ လက္နဲ႔ လွမ္းယူမွ ရမွာပါ။ အတၱမာန ေလာဘ ေဒါသ အညစ္အေၾကးေတြ စြန္းေပေနတဲ့လက္နဲ႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ ယေန႔ ကမၻာတစ္၀ွမ္းက ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေနကုိ ၾကည့္ရင္ တုိ႔ ဘာေတြလုိအပ္ေနတာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းရဲ့ အေျဖဟာ ထင္ရွားေနပါတယ္။ ဒါကုိ ယေန႔ ဗုဒၶရဲ့ တပည့္သာ၀က ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား သတိထားမိဘုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။

အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္ၾကတဲ့ေနရာမွာလည္း ေခတ္ကာလ အေျခအေနအရ တစ္ဦးတည္း ေဆာင္ရြက္တာထက္ အုပ္စု အသင္းအပင္းဖြဲ႔ၿပီး ေဆာင္ရြက္ၾကတာက ပုိၿပီး ထိေရာက္မွဳရွိပါတယ္။ အမ်ားအက်ိဳးဆုိတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ မိမိ ဆုိတဲ့ အတၱကုိ ေျမျမဳပ္ပစ္လုိက္ဘုိ႔ အထူးလုိအပ္ပါတယ္။ သုိ႔မဟုတ္ရင္ ပါးစပ္ေျပာ အမ်ားအက်ိဳး ျဖစ္သြားတတ္ၿပီး ညီညြတ္မွဳေတြလည္း အက္ေၾကာင္းထင္တတ္ပါတယ္။ ယေန႔ ကမၻာမွာ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ အသင္းအဖြဲ႔ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ ၀မ္းသာစရာပါ။ ဗုဒၶေန႔ကုိ က်င္းပၾကတဲ့ အသင္းအဖြဲ႔မ်ားဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ရွိသူေတြပါ။ အထူးသျဖင့္ ေရႊျမန္မာမ်ား အဲသည္စိတ္ဓာတ္ကုိ ပုိမုိက်ယ္ျပန္႔ေအာင္ ႀကိဳးစားဘုိ႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။

ယေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံဖြား ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳးဆက္သစ္ကေလးမ်ားကုိ ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ ‘ခ်စ္သူမ်ားေန႔’ သိပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးေခါင္းေဆာင္ရဲ့ေမြးေန႔ကုိ မသိပါဘူး။ ‘ခရစ္စမတ္ေန႔’ ကုိ သိေပမယ့္ ‘ဘုရားေမြးေန႔’ ကုိ စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေတြေကာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ဆုိသူမ်ားအတြက္ပါ က်ရွံဳးခ်င္း တစ္ခုပါ။ အေၾကာင္းစစ္ေတာ့ တာ၀န္မဲ့ ဘာသိဘာသာေနတာ၊ အျမင္မက်ယ္တာ၊နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ စည္းရုံးၿပီး သိေအာင္ လုပ္ေပးလုိတဲ့ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ နည္းပါးၾကတာ ဆုိတာကုိ အထင္အရွား ေတြ႔ရမွာပါ။ ကေလးေတြ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ခရစ္စမတ္ေန႔ ဆုိတာေတြကုိ သိၾကတာ အျပစ္မဟုတ္ေပမယ့္ ကဆုန္လျပည့္ဗုဒၶေန႔ ကုိ နေမာ္နမဲ့ ျဖစ္ေနၾကတာကေတာ့ ေကာင္းတဲ့အေနအထား မဟုတ္ပါဘူး။ အျခားဘာသာ၀င္လူႀကီးေတြ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြက သူတုိ႔ရဲ့ အထိမ္းအမွတ္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြကုိ အမ်ားသိေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္သလုိ ဗုဒၶဘာသာေခါင္းေဆာင္ေတြက ဗုဒၶေမြးေန႔ ကုိ ကေလးေတြ သိေအာင္၊ ႏွလုံးသားထဲ ေရာက္ေနေအာင္ လုပ္မေပးႏုိင္ မစည္းရုံးႏုိင္ၾကလုိ႔ပါပဲ။ ယေန႔ အမ်ားေပါင္းစုၿပီး wesak day က်င္းပၾကတယ္ဆုိတာ ဒီလုိ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေလးေတြ ပါပါတယ္။

Wesak day ကုိ သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔ရဲ့အစည္ကားဆုံး ပြဲေတာ္တစ္ခုအေနနဲ႔ တႏုိင္ငံလုံး က်င္းပၾကပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာပြဲေတာ္ ဆုိတာထက္ အတုယူစရာ၊ ၾကည္ညိဳစရာ၊ သံေ၀ဂယူစရာ ပြဲေတာ္အသြင္နဲ႔ က်င္းပၾကတာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ မီး မ႑ပ္ေတြနဲ႔ အလွဆင္ၿပီး ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ေတြကုိ ပန္ခ်ီးကားေနာက္ခံထား လာၾကည့္ၾကတဲ့သူေတြကုိ တရားအသိတစ္ခုခု က်န္ေအာင္ ျပသထားတာပါ။ ေနာက္ခံ အသံခ်ဲ့စက္ကလည္း ပန္ခ်ီးကားေတြကုိ အသံနဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ေပးေနပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ့ေမြးေန႔ကုိ အဲသည္လုိ ျမင့္ျမတ္ ေလးနက္စြာ က်င္းပၾကတာပါ။ သီဆုိေတာ့လည္း ဘဂ၀ါဂီတဆန္ဆန္ ေအးေဆးၿငိမ့္ေညာင္း သာယာနာေပ်ာ္တဲ့ ေတးသီးခ်င္းေလးေတြကုိပဲ သရုပ္ေဖာ္အကေတြနဲ႔ တြဲဖက္ၿပီး တင္ဆက္တာပါ။ အင္မတန္မွ ယဥ္ေက်းပါတယ္။ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြကုိ အသံကုန္ဟစ္ၿပီး သရုပ္ပ်က္ ၀တ္စားဆင္ယင္ မူးရူး ကခုန္ေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းနဲ႔ကေတာ့ တျခားစီပါပဲ။

ဒါေတြဟာ ျမန္မာျပည္ဖြား ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအတြက္ အတုယူစရာေလးေတြပါ။ ဒါမွ ေနာက္ ညီငယ္ ညီမငယ္မ်ားကုိ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ဘာသာေရး ယဥ္ေက်းမွဳအေမြအႏွစ္ေတြ ကို လက္ဆင့္ကမ္းႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္တယ္ဆုိတာက ပရဟိတစိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔လည္း မရပါဘူး။ ပညာ အထြတ္လည္း တပ္ဆင္ရပါတယ္။ ပညာလည္းျပည့္၀ ပရဟိတစိတ္လည္း ရိွၾကတဲ့ အသင္းအဖြဲ႔ေတြ ျဖစ္မွ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တုိင္း ထိေရာက္ေအာင္ျမင္ၾကမွာပါ။

ယေန႔ ဗုဒၶဘာသာ လူငယ္လူႀကီးမ်ား ဘုရားေမြးေန႔မွာ ဘုရားေလာင္းရဲ့ ပရဟိတစိတ္ဓာတ္ကုိ မိမိတုိ႔ ႏွလုံးသားမွာ မိတၲဴပြါးၿပီး ဗုဒၶေမြးေန႔ကုိ ပိုမုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္ သိေအာင္ အသင္းအဖြဲ႔မ်ားစုစည္း ႀကိဳးစားၾကဘုိ႔ အထူးပင္လုိအပ္ေၾကာင္း တုိက္တြန္းႏွိဳးေဆာ္လုိက္ပါတယ္။

ဘုရားေမြးေန႔ တုိ႔မေမ့ ယေန႔က်င္းပသည္။

ဘုရားစိတ္ထား မိတၱဴပြါး တုိ႔မ်ား ႀကိဳးစားၾကရမည္။

သက္တမ္းေတြက တုိလြန္းလွတယ္။ ေသလိုက္ၾကတာ ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲ။ ပူျပင္းလွတဲ့ ရာသီဥတုက ကုိေက်ာ္သူ ကို အလုပ္မ်ားေစေပါ့။ ကုိေက်ာ္သူ ကေတာ့ ေနာက္ထပ္ေပးဆပ္စရာေတြ တုိးပြါးလာတယ္လုိ႔ပဲ မွတ္ယူေနမွာပါ။ လုပ္ေနရတာေတြက မေသခ်ာတာေတြ။ ေသခ်ာေနတာက ေသျခင္းတရား။ ဘယ္အတုိင္းအတာထိ ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီလဲ။ ေမးခြန္းေတြ အသံတိတ္ေမးရင္းနဲ႔ပဲ ေခၽြးေစးေတြ ျပန္လာသလုိလုိ၊ ေရငတ္လာသလုိလုိႀကီးပါလား။ ေသမွာက ေသခ်ာတာမုိ႔ မထူးဆန္းဘူး။ ထူးဆန္းတာက ဘယ္လုိ ေသမွာလဲ ဆုိတာပဲ။ ျပဳ ေျပာ ေတြး အေရးသုံးခ်က္မွာ ကုသုိလ္ေစတနာေတြ ၿငိကပ္ေနဘုိ႔က သိပ္အေရးႀကီးေနၿပီ။ ကုသုိလ္ေစတနာေတြ မၿငိရင္ အကုသုိလ္ေစတနာေတြက အစားထုိး ေနရာယူ ၿငိသြားမွာပဲ။ အဲဒါေတြ ၿငိသြားရင္ေတာ့ သြားၿပီ အ၀ီစိ။ သတိရတဲ့ေန႔ဟာ ေနာက္မက်ေသးဘူးတဲ့။ သတိရဘုိ႔ဆုိတာကလည္း သတိရစရာ အေၾကာင္းတရားေလးေတြကလည္း ရွိအုံးမွ။ ရွိေတာင္ ဆင္ျခင္အုံးမွ။ အင္း လူတစ္ေယာက္ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ဘုိ႔အေရး တယ္မလြယ္ပါ့လား။ အၿမဲ ဆင္ျခင္ သတိေပးေနမွ။ ကိုယ္လုိ သတိရစရာ အေၾကာင္းေလးေတြ မရွိေသးတဲ့သူေတြအတြက္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ရင္ထဲထိ ဘ၀င္စြဲၿငိတဲ့ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႔ ဆုံးမစာေလးကုိ ဓမၼလက္ေဆာင္အျဖစ္ ျဖန္႔ေ၀ေပးလုိက္တယ္။ ေသျခင္း တရားနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မိနစ္ပုိင္းမ်ွေလာက္ သံေ၀ဂဥာဏ္လင္းလက္ၿပီး ေကာင္းတာေလးေတြလုပ္ျဖစ္သြားတယ္ဆုိရင္ပဲ……….။

ကိုယ့္တြက္ကိုယ့္တာ က်င့္ႀကံပါ

ဆုိပိန္႔ဟုတ္ရာ၊ စဥ္းစားပါေလာ၊ ခႏၶာဘာရ၊ ပဥၥက ကား၊ ယုယခင္မင္၊ စိန္ေရႊဆင္၍၊ ျပဳျပင္ပုိက္ေထြး၊ နင္ေကၽြးေမြလည္း၊ အေရးမေရာက္၊ သဲေရေမွာက္သုိ႔၊ နင့္ေနာက္မပါ၊ နင္လုိရာကုိ၊ ဘယ္ခါမလုိက္၊ နင့္အႀကိဳက္ႏွင့္၊ တုိက္ရုိက္ဖီလာ၊ ဆန္႔က်င္ပါခဲ့။

ရုပ္၀ါႏုနယ္၊ ရွဳစဖြယ္ႏွင့္၊ တင့္တယ္ရႊန္းစုိ၊ နင္လွလုိလည္း၊ အအုိစာရင္း၊ သူကသြင္း၏။ ေဘးရန္ကင္းကြာ၊ လြန္ခ်မ္းသာ၍၊ မနာရလုိ၊ ေတာင္းဆုဆုိလည္း၊ နင့္ကိုမညွာ၊ ေဘးေရာဂါႏွင့္၊ ခါခါမငဲ့၊ မိတ္ေဆြဖြဲ႔၏။

နင္ႏွင့္တူညီ၊ ခ်စ္ႀကိဳးသီသား၊ ပလီပလာ၊ အျပစ္ကြာသည့္၊ ခ်စ္စြာမယား၊ သမီးသားႏွင့္၊ စီးပြါးဥစၥာ၊ ဥာတကာကုိ၊ ဘယ္ခါမကြဲ၊ အတူတြဲ၍၊ အၿမဲၿပံဳးခ်ိဳ၊ ေနရလုိလည္း၊ နင့္ကုိမေထာက္၊ နင့္ေနာက္မလုိက္၊ အပူတုိက္၍၊ နင္ဟုိက္နင္ေခြ၊ နင့္ကုိေသေအာင္၊ က်ားေျမြခံတြင္း၊ အစာသြင္းသုိ႔၊ ေသမင္းသူ႔ထက္၊ ပဏၰာဆက္၏။

လ ရက္ ႏွစ္ေတြ၊ အသေခ်ၤႏွင့္၊ လြန္ေလဘ၀၊ အနႏၱက၊ ဆုံး စ မပုိင္၊ ယခုတုိင္ေအာင္၊ ႏုိင္ႏုိင္နင္းနင္း၊ ဥာဏ္မသြင္း၍၊ ေသမင္းသူလွ်ိဳ၊ ခႏၶာကုိယ္ကုိ၊ မၿငိဳၿငင္ရက္၊ စြဲလမ္းခ်က္ျဖင့္၊ ၿမိဳင္နက္စြန္ဖ်ား၊ ေတာသစ္က်ားကုိ၊ မယ္ဖြားမိခင္၊ ႏြားငယ္ထင္သုိ႔၊ အျမင္မေျဖာင့္၊ ၀ိပလ္ေမွာင့္၍၊ တေၾကာင့္ၾကၾက၊ ျပဳခဲ့လွၿပီ။ ။ ဘုရားသာသနာ၊ ခုအခါ၌၊ ပညာစကၡဳ၊ ဖန္ဖန္ရွဳေလာ့။

ဥတုဂိမွန္၊ အခ်ိန္တန္ေသာ္၊ သူရကန္ေ၀ွ႔၊ အပူေငြ႔ေၾကာင့္၊ ေရေသြ႔ခန္းျငား၊ အုိင္ပကၠား၀ယ္၊ က်က္စားေနၾက၊ ငါးမစၧတုိ႔၊ ေရကလည္းနဲ၊ သိန္းစြန္၀ဲ၍၊ ေပ်ာ္ပြဲျမဴမွ်၊ ရွာမရဘဲ၊ ေသၾကဘုိ႔သာ၊ နီးကပ္လာသုိ႔။ ။ သူ ငါကစ၊ ရွိသမွ်လည္း၊ ေန႔ညဥ့္မလပ္၊ အစဥ္စပ္လ်က္၊ ဥပါဒ္-ဌီ-ဘင္၊ မျပတ္ႏွင္လ်က္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ၊ မရွိပါဘဲ၊ ဖ်ားနာကုိက္ခဲ၊ ေရာဂါစြဲ၍၊ ေသပြဲေသတမ္း၊ ေသစခန္းႏွင့္၊ ေသလမ္းသုိ႔သာ၊ နီးကပ္လာ၏၊။ ။

ငါငါတက္ၾကြ၊ မာန္မာနႏွင့္၊ ေလာဘ ေဒါသာ၊ အစျဖာသား၊ ယုတ္မာစြာလွ၊ အဓမၼကုိ၊ ေ၀းကမလာ၊ ကင္းရွင္းကြာေအာင္၊ ခါခါမပြား၊ အပ်င္းမ်ားမူ၊ ေလးပါးပါယ္ရြာ၊ နင့္အိမ္သာဟု၊ စိတ္မွာစြဲကပ္၊ သတိခ်ပ္ေလာ့။ ။

လူ႔ရပ္နတ္ရြာ၊ ထက္ျဗဟၼာႏွင့္၊ မဟာသုခ၊ နိဗၺာနသုိ႔၊ ရွစ္၀မဂၢင္၊ သေဘၤာယဥ္ျဖင့္၊ ေဆာလ်င္ကပ္ခုိ၊ ေရာက္ရလုိမူ၊ ထုိထုိပုည၊ ကုသလကုိ၊ ေန႔ညမစဲ၊ လုံ႔လသဲေလာ့။ ။ ႀကံဳခဲလွစြာ၊ သာသနာႏွင့္၊ နင့္မွာမေရြ႔၊ ယခုေတြ႔ၿပီ၊ ေမ့ေမ့မူးမူး၊ နင္မရူးႏွင့္၊ ဆီဦးေထာပတ္၊ ရသာဓာတ္ကုိ၊ အျမတ္တစ္ခု၊ မွတ္မရွဳဘဲ၊ ရြာသူ႔၀က္မုိက္၊ မစင္ႀကိဳက္သုိ႔၊ အၿမိဳက္တရား၊ နင္ေရွာင္ရွား၍၊ ငါးပါးအာရုံ၊ မစင္ပုံကုိ၊ စုံစုံမက္မက္၊ မႏွစ္သက္ႏွင့္၊ ထက္ျမက္အဖ်ား၊ သင္တုန္းသြား၀ယ္၊ ပ်ားသဖြယ္ဟု၊ ဥာဏ္က်ယ္သေလာက္၊ အျပစ္ေကာက္၍၊ ေတာင္ေခ်ာက္ၿမိဳင္ၾကား၊ သမင္မ်ားကုိ၊ သစ္က်ားပုန္းေအာင္း၊ အရေခ်ာင္းသုိ႔၊ ေတာင္ေခါင္းရိပ္ေျမွာင္၊ သခၤမ္းေခ်ာင္၀ယ္၊ တိမ္းေရွာင္တစ္ကိုယ္၊ ေတာေတာဆုိ၍၊ မဂ္ ဖုိလ္မေႏွာင္း၊ အရေခ်ာင္းမွ၊ အေပါင္းဒုကၡ၊ ကင္းလြတ္ရဟု၊ ဗုဒၶေရႊႏုတ္၊ ၾကာကမုခ္မွ၊ လွစ္ထုတ္ျမြက္ၾကား၊ မိန္႔ေတာ္ထားသည္၊ နင္ကား နင့္တြက္ က်င့္ေတာ့တည္း။ (လယ္တီရာေတာ္ဘုရားႀကီး)

ေရၾကည္ခ်မ္းျမ

“စကၤာပူ ဆုိတဲ့ အတုိင္း စီကာ စဥ္ကာ ပူေနရတာ ပဲဘုရား”

စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ားထံကေန ၾကားေနၾက အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆုိခ်က္ပါ။ စကၤာပူကုိ ေရာက္ခါစ တုန္းကေတာ့ ဒီအဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆုိခ်က္ဟာ မိမိ ရင္ထဲ ထိထိမိမိ ရွိလွတယ္လုိ႔ေတာ့ ဆုိလုိ႔မရေပဘူး။ သည္လုိနဲ႔ စကၤာပူရဲ Life style ထဲမွာ စီးေမ်ာရင္း အခ်ိန္ကာလ ၾကာလာေတာ့ ကုိယ္လည္း စီကာ စဥ္ကာ ပူတတ္သူေတြထဲ ပါမွန္းမသိ ပါလာပါေတာ့တယ္။ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီစကားလုံးရဲ ႔ အဓိပၸါယ္ကုိ ထိထိရွရွ ခံစားတတ္ေနပါၿပီ။ ဘာေတြမ်ား ပူေနရလုိ႔တုန္း လုိ႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ေမးလာခဲ့ရင္ေတာ့ “ အဲလုိ ဘာေတြမွန္း မွတ္မွတ္သားသား ေရးခ်လုိ႔မရတဲ့ ဟာေတြနဲ႔ ပူေနရတာပဲ” လုိ႔ သာ ေျဖရပါလိမ့္မယ္။ ပူရတာေတြ မ်ားလြန္းလု႔ိလည္း ျဖစ္တန္ေကာင္းရဲ႔။

တစ္ခါက ရင္းႏွီးတဲ့ ဒကာမေလးတစ္ေယာက္ကုိ “ဘုန္းႀကီးလည္း ဘုန္းႀကီးဒုကၡနဲ႔ပဲဟ” လုိ႔ ေျပာမိေတာ့ “အင္ … အရွင္ဘုရားတုိ႔က ဘာဒုကၡမ်ား ရွိလုိ႔တုန္း” လုိ႔ သူက မေက်မနပ္ ျပန္ခြပ္သြားေသးတယ္။ ေအာ္ ကုိယ့္အပူ သူ မသိေပပဲကုိး လုိ႔ ေျဖေတြးေလး ေတြးၿပီး သည္းခံလုိက္ရတာပါပဲ။ ကိုယ့္ဒုကၡမွ ဒုကၡလို႔ မွတ္ထင္တတ္ၾကတာဟာ လူ သဘာ၀ပဲကုိး။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း သူေသျမဳပ္ႏွံရာ သုသာန္မွာေတာင္ ရွိဳးက်က် ၀တ္လာၿပီး ဟုိအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေျပာ ရယ္ေမာေနႏုိင္ၾကတဲ့သူေတြ၊ ရွင္စဥ္က တည့္ေအာင္မေပါင္းပဲ ေသခါမွ ၀န္ေက်တန္းေက် ငုိျပ သည္းျပတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိေနတာပါပဲ။ ေသျခင္းဆင္းရဲ ဆုိတာ ဘုရားေဟာထားတာ။ ကိုယ့္ဆင္းရဲ႔ မဟုတ္ေသးေတာ့ ဘယ္မွာ သံေ၀ဂ ယူႏုိင္ၾကလုိ႔တုန္း။ ၀တ္ေက်တန္းေက်လုိက္ပုိ႔ၿပီး ဘာသိဘာသာ ျပန္သြားၾကတာပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အရာရာမွာ အဲလုိ ေနတတ္ၾကတဲ့ တုိ႔လူမ်ိဳးေတြကုိ “၀တ္ေက်တန္းေက် ဘာသိဘာသာ လူမိ်ဳးမ်ား” လုိ႔ေတာင္ update လုပ္ နာမည္သစ္ေပးခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိရဲဲ.။

တစ္ခါတစ္ခါ ဘ၀နဲ႔ ဆႏၵေတြဟာ တထပ္တည္း မက်တတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း တစ္ခ်ိဳ႔ ဘ၀နဲ႔ ဆႏၵ တထပ္တည္းက်ႏုိင္ပါေစလုိ႔ ဆုေပးတတ္ၾကတာကုိး။ အျခားသူေတြ အသာထား၊ ကုိယ့္ပုံရိပ္ကုိ ကိုယ္တုိင္ျပန္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ေကာ ဘာထူးလဲ၊ လြဲခ်င္တုိင္းကုိ လြဲေနလုိက္ခ်က္ကေတာ့။ ဆႏၵေတြက ပတ္၀န္းက်င္ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ေတာေက်ာင္းေလးတစ္ခု၊ ဖတ္ျခင္တဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ေရးစရာ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေလးေတြကုိ လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္၊ ေန႔စဥ္ အခ်ိန္မွန္ စရဏ၊ မမ်ားလွတဲ့ အသုိင္းအ၀ုိင္းေလးတစ္ခုနဲ႔ မထင္မရွား ေအးေအး ေဆးေဆး ေနခ်င္တာ။ လူမ်ားရင္ အပူမ်ားတယ္ လုိ႔ ခံယူထားတဲ့အတုိင္း လူပရိသတ္လည္း မမ်ားခ်င္။ ခုေတာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ ဘ၀က ဆႏၵေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္မွာ။ သင္ထားတဲ့ စာေတြနဲ႔ လုပ္ေနရတာေတြက တစ္ခါတစ္ခါမွာ ဘာမွ မဆုိင္။ အဲသည္ေတာ့ လုပ္သလုိ မျဖစ္ေတာ့လည္း ျဖစ္သလုိ လုပ္တယ္ကြာ ဆုိၿပီး ကိုယ့္ဘာသာ ရဲေဆးတင္ လုပ္ေနရေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ ျဖစ္သလုိလုပ္တဲ့အထဲမွာ ခုေရးတဲ့ စာလည္း ပါတယ္။ ေသခ်ာခ်ာေရးၿပီးမွ တင္ခ်င္တာ။ သို႔ေပမယ့္ အဲလုိ ေသခ်ာတာႀကီးကုိ လုပ္မယ္လုိ႔ စဥ္းစားလုိက္တိုင္း မေသခ်ာတာေတြက အရင္ ေရာက္လာတတ္လြန္းလုိ႔။ သိတဲ့အတုိင္း ဒီေခတ္ႀကီးက ဆုံးျဖတ္ခ်ိန္ပဲေပးတယ္ စဥ္းစားခ်ိန္ သိပ္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ျမန္မွ ျမန္။ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေလးေတြ ကိုယ္ေတြးမိတာေလးေတြဟာ ေသခ်ာေရးၿပီးမွ တင္မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးေအာက္မွာ ေရးစရာကုန္ႀကမ္းေလးေတြ အစရွာမရေအာင္ကုိ နစ္ျမဳပ္ေပ်ာ္၀င္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေတာ့တာ။ ဒီလုိနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ က လေပါင္းမ်ားစြာ ခပ္စိမ္းစိမ္း။

စာမေရး ျဖစ္ေပမယ့္ စာေတြေတာ့ ဖတ္ျဖစ္သား။ အထူးသျဖင့္ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းေတြ။ သူမ်ားေတြ ေရးထားတာမ်ား ဖတ္လုိ႔ ေကာင္းလုိက္တာ။ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အေတြးေတြနဲ႔။ ကိုယ္နဲ႔က တျခားဆီ။ စာေကာင္း ေပမြန္ ျဖစ္ခ်င္ရင္ အေတြးေကာင္းရုံနဲ႔ မရဘူး။ သတ္ပုံသတ္ညႊန္း၊ စာပုိဒ္ခြဲ၊ စကားေျပ စကားေျပာ၊ အဖြင့္အပိတ္က အစ ေသခ်ာဂရုစိုက္တာကလား။ စာေရးနည္း အတတ္ပညာဆုိတာလည္း ဘယ္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကမွ သင္ေပးခဲ့တာ မဟုတ္ေလေတာ့ သူမ်ားေရးထားတဲ့ စာေတြက ကိုယ့္ဆရာေတြေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ဆရာေပါင္းေရၾကည့္ရင္ မနည္းေတာ့ဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္ ကိုယ္က ခုထိ မတတ္ေသး။ သက္ဆုိင္ရာ ဆရာေတြ သိလုိ႔ “ဒီေလာက္ေတာင္ ဖ်င္းရသလား” ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ခ်က္ ရုိက္ရင္ေတာင္ အသက္ေပ်ာက္ေနေလာက္ၿပီ။ အရာကုိ ခပ္သုပ္သုပ္ လုပ္ေနရတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ေရးခ်င္တာေလးေတြကို္လည္း စိတ္ကူးထည့္ရာ ခပ္သုပ္သုပ္ေရးတင္လုိက္ရတယ္။ စိတ္ကူးတည့္ရာ ေတြးတာမုိ႔ စာေတြကလည္း ေတာင္ေရာက္ ေျမာက္ေရာက္ပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္မုိ႔လည္း ေရးမိေရးရာ လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္လုိက္တာ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္ မွတ္သားစရာ သိစရာ တစ္စုံတစ္ခု ရတယ္ဆုိရင္ ေက်နပ္ၿပီ။